Το ’’Θέατρο Σκιών’’, είναι για εμάς η ‘’Έσχατη Μορφή Θεάτρου’’, δηλαδή η πλήρης απομάκρυνση του Ηθοποιού από τη θεατρική Σκηνή. Και το υποστηρίζουμε αυτό, γιατί είναι γνωστό, ότι το Θέατρο καταδιώχθηκε κατά τους Βυζαντινούς χρόνους. Αποτέλεσμα της καταδιώξεως ήταν, απ’ την μια το περιεχόμενο του να ξεπέσει πιο κάτω και απ’ τη ‘’Φάρσα’’ , απευθυνόμενο στο ορμέμφυτο, κι από την άλλη, οι καταδιωκόμενοι ηθοποιοί να κρυφτούν και να παίζουν πίσω από το πανί. Επειδή, όμως, και πάλι η σκιά του σωματότυπού τους αναγνωριζόταν, έπιασαν στα χέρια τους τα υπάρχοντα νευρόσπαστα και, με την σούστα που τους προσάρμοσαν, τα πρόβαλλαν στο πανί, ρίχνοντας σε αυτά το βάρος για τα καμώματα τους.

Τα δε πρότυπα των πρωταγωνιστών του σύγχρονου Θεάτρου Σκιών ανιχνεύονται στους πανηγυριστές του ‘Δωδεκαημέρου’, που κατέκλυζαν τις μεγαλουπόλεις του Βυζαντίου, γιορτάζοντας τον ‘’Ανίκητο Ήλιο’’.

Από όσα εκτέθηκαν, γίνεται κατανοητή η μεγάλη αγάπη που τρέφει ο Ελληνικός λαός για το θέατρο Σκιών αφού είναι σύμφυτο με τις πολιτιστικές του παραδόσεις, την ιστορία του και προπάντων με την βαθύτερη ψυχοσύνθεση του, την αγάπη δλδ για την μίμηση την κίνηση το τραγούδι, τον χορό, τα αστεία και την ξεγνοιασιά.